Gornji Ljubis: Slapen bij de liefste mensen ooit

Home  /  Alle reisverhalen  /  Huidige pagina

Vanuit Montenegro zijn we naar Servië gereden. Toen we over de grens reden, viel het ons op dat het echt onwijs smerig was. Overal langs de weg lag afval, heel bizar. Gelukkig was het alleen net over de grens zo vies. Verder het land in was het redelijk schoon.

Omdat we al een tijd lang aan het rijden waren, wilden we zo snel mogelijk een camping vinden. We zijn daarom bij een benzinestation gestopt, om te vragen waar de dichtstbijzijnde camping is. Volgens de man daar, moesten we richting Zlatibor rijden. Na twee uur rijden (nog steeds geen camping tegen gekomen), besloten we een willekeurige afslag te nemen en daar te kijken voor een wildkampeerplek. Uiteindelijk kwamen we uit bij een klein vakantieparkje van een familie bracht, in de plaats Gornji Ljubis.

Gornji Ljubis is een heel klein plaatsje in Servië, met weinig inwoners, en ligt op ongeveer 25 km afstand van het centrum van Zlatibor. Het dorp wordt gekenmerkt door de rijkdom en verscheidenheid aan flora. Er zijn met name veel medicinale planten, paddenstoelen en bosvruchten te vinden.

Toen we aan de familie vroegen of we met onze tenten op het terrein konden staan, mocht dit helaas niet. Wel hadden ze drie kleine, schattige huisjes waarin we konden overnachten. Dit hebben we dus maar gedaan, aangezien we het ondertussen wel zat waren om een camping te zoeken. Het enige probleem was dat we voor die avond al pasta met kip hadden gekocht. De kip moest die avond gegeten worden, anders was die niet meer goed. De huisjes hadden geen keuken, dus vroegen we of we misschien buiten op ons camping kooksetje het eten klaar mochten maken. De vrouw des huizes stelde meteen voor om ons eten te koken. Superaardig! Daar zaten we dan, te wachten tot ons eigen eten voor ons klaar gemaakt was. Toen we het eten kregen moesten we erg hard lachen. De vrouw wist  niet hoe wij onze pasta aten, dus ze had alles los gekookt/ opgewarmd. De kip had ze gebakken, de pasta gekookt en de saus opgewarmd. Toen we het kregen, hebben we zelf dus alles door elkaar gegooid en de kip klein gesneden. Het smaakte overigens erg goed!

In het huisje, lagen allerlei folders van dingen die we in de buurt konden doen. Er lag ook een folder van een grot en een paar locals vertelden ons dat er watervallen in de buurt waren. De dag na aankomst zijn we daarheen gegaan.

Na heel Zlatibor door gereden te zijn, konden we nog steeds de grot niet vinden. Toen we een aantal Servische mannen bij een bankje zagen zitten, ging Roger de weg vragen. Ze spraken helaas geen Engels, dus Roger heeft een mooi kunstwerk gemaakt op een servetje; een berg met een gat er in en een pijl naar dat gat. Duidelijk een grot! Toen ze dat zagen riepen de mannen in koor “Ooohhh” en hebben ze op het papiertje getekend hoe we er moesten komen.

Eindelijk hadden we dan de grotten gevonden, na een bijzonder mooie rit door een stukje Servië. Om bij de grot te komen, moesten we een lange trap af. Daar aangekomen, zag het er best mooi uit. Iedereen moest een euro betalen, waarna we de grotten in konden. De grot was van binnen erg mooi, alleen één nadeel.. hij was maar een meter of twee lang! Na tien minuten stonden we dus weer buiten.

Na het bezoeken van de grot, bleven we nog even met de man van de kassa praten, die ons op een gegeven moment wat van zijn zelfgemaakte brandy gaf. Deze brandy bewaarde hij in een rivier achter de kassa. Gelukkig gaf hij ons geen klein glaasje, maar een flink glas vol. Beetje jammer dat het echt ontzettend smerig spul is!

Hierna zijn we meteen doorgereden naar de watervallen. Ook dit ritje was weer de moeite waard. We reden door uitgestrekte landschappen, vol met koeien. Onderweg moesten we nog uitwijken, omdat we een schaapherder met een hele rits schapen achter hem aan, tegen kwamen.

De waterval zelf was mooi, maar ook dit stelde niet heel veel voor. We hebben bij een café naast de waterval een biertje gedronken en wat patat gegeten. Helaas hadden ze geen mayonaise, maar goed voorbereid als dat we waren, hadden we dat natuurlijk in de bus liggen! Van mijn vader geleerd; altijd je eigen mayonaise meenemen!

De tweede avond was ontzettend gezellig. We konden drank halen aan de bar van het vakantiepark(je). Toen de familie op een gegeven moment naar bed ging, zeiden ze tegen ons dat we gewoon uit de koelkast konden pakken wat we wilden! Zo aardig!

Na twee nachten was het tijd om naar Guča te gaan. Toen we gingen afrekenen waren we maar 30 euro per persoon kwijt, inclusief ontbijt en avondeten! En dan niet te vergeten dat het de vriendelijkste mensen waren die we tot dan toe waren tegen gekomen. Om die reden gaven we 20 euro meer. We hebben ze ongeveer een half uur moeten overhalen om het geld aan te nemen. Uiteindelijk hebben ze het geld aangenomen, op één voorwaarde: Ik moest de trui houden die ik geleend had van de zoon van de familie, omdat het zo ontzettend koud was 😀 .

Toen we thuis kwamen, hebben we opgezocht waar we nou eigenlijk geslapen hadden en we hebben het ‘vakantiepark’ gevonden! Het heet Boškova Voda en het is dus echt een aanrader om hier een aantal dagen te verblijven. De familie is ontzettend gastvrij, de huisjes zijn erg schattig, het landschap is prachtig en er zijn genoeg leuke dingen te doen en te zien in de omgeving. Ook is het allemaal ontzettend goedkoop.

+Gerelateerd
+Info

Gepost op: 06/08/2009

Auteur: Wendy Lempers

Categorie: Alle reisverhalen, Europa, Servië

Tags: , , ,

+1 Reactie
  1. […] negen uur de tent uit gebrand. Toen hebben we de tent afgebroken en zijn we vertrokken richting Servië. Onderweg zijn we nog aangehouden door de politie. Hij kwam even zeggen dat we onze lichten aan […]

Laat een berichtje achter!