Roadtrip dag 1, 2 & 3: Aït-Ben-Haddou, Dadès Gorges en Source Bleue

Home  /  Afrika  /  Huidige pagina

Dag 1 – Aït-Ben-Haddou

Dag één van de roadtrip is begonnen. Het landschap is op het begin erg kaal, maar later was er wat meer groen te zien. Gelukkig, want dat mistten we wel een beetje. Langs de weg staan allemaal kraampjes waar je mineralen en fossielen kunt kopen. Van de buitenkant zijn het gewone, saaie stenen, maar als je ze door de helft breekt zijn de mineralen te zien. De meest bizarre kleuren! Felpaars, rood, groen. Echt prachtig! Papa heeft onderweg bij een man drie mineralen gekocht en flink afgedongen. De man vroeg er op het begin 950 dirham voor (10 dirham is ongeveer 1 euro), maar uiteindelijk heeft pap er 250 voor betaald. En trots dat ie was joh!

Toen we onderweg een toiletstop deden, vroegen we aan de man die bij zo’n kraampje stond of we naar de wc mochten. Hij liep met ons mee naar zijn eigen huis en zei dat we daar mochten, super aardig!! Bizar om te zien hoe die mensen leven.. In betonnen of lemen woningen, matras op de grond, geen versiering aan de muren, alles is kaal. Keuken ziet er niet uit. Heel armoedig. Moet er niet aan denken om zo te wonen.

We reden verder door de bergen richting Aït-Ben-Haddou. Het waren erg goede, geasfalteerde wegen en af en toe hadden we zelfs een driebaansweg! En dat op een bergweg, nog nooit gezien.

De weg er naartoe was erg leuk, langs allerlei ksour (Berber dorpen). De huizen zijn allemaal van beton of een leem/stro mengsel gemaakt en bedekt met een verf dat van de grond gemaakt wordt. De huizen hebben dus precies dezelfde kleur als de grond, ze gaan helemaal op in het landschap. Leuk om te zien.

Papa zou papa niet zijn als hij niet één of andere alternatieve route had verzonnen. Elke andere toerist zou gewoon de route volgen die de reisorganisatie heeft meegegeven, maar Gerard niet! Dus sloegen we ergens een mini-weg naar beneden in, waar we drie uur off road gereden hebben. Met onze mooie, witte (net nieuwe) auto’s door de rode klei. Je kunt wel raden hoe die auto’s er nu uit zien.. Sorry verhuurder 🙄 . Roger en papa hebben wel de tijd van hun leven gehad! Een man heeft niet veel nodig… 😛 .

Eenmaal weer “on”road reden we langs een grote kloof, waarnaast weer allemaal ksour en kasbahs (een soort kasteel die het dorp beschermd) gelegen waren. Super mooi! Het landschap zelf is nog steeds erg droog en kaal, maar in het dal stroomt wat water, dus alles staat in bloei daar en is prachtig groen. Gaaf dat constrast. De meest prachtige panoramische uitzichten waren te zien.

De bezienswaardigheid van vandaag is Aït-Ben-Haddou. Een middeleeuwse, verstevigde stad, gelegen langs een rivier (die nu aardig droog was). In Game of Thrones is deze locatie gebruikt (vooral in seizoen drie) en ook meerdere films zijn hier opgenomen, zoals Gladiator en The Mummy. Leuk om er dan zelf doorheen te wandelen! De stad is gebouwd op een berg, dus het was een hele klim om de top te bereiken. Gelukkig staan er langs de weg omhoog allerlei kraampjes. Eenmaal op de top aangekomen, was het uitzicht weer erg mooi.

Op de achtergrond staat Aït-Ben-Haddou

Na Aït-Ben-Haddou was het tijd om naar ons hotel te gaan. Deze was gelegen in Ouarzazate. Als je de plaats binnen rijdt, staat er aan iedere kant van de weg een rij met ouderwetse Franse straatlantaarns. Wat een leuk gezicht 😀 .

Het hotel was erg luxe, met ook weer een mooi zwembad. ‘s Avonds hebben we nog even naar de live muziek geluisterd, een biertje gedronken (hotels verkopen gelukkig wel alcohol 😉 ) en zijn we op tijd naar bed gegaan, want de volgende dag moesten we weer vroeg op pad!

Dag 2 – Dadès Gorges

Na een karig ontbijt stapten we weer in de auto, om na vijf minuten te stoppen bij de Taouirirt Kasbah. Een Kasbah is een soort Berbers kasteel, omringd door muren. Het is gemaakt van leem en is heel sober. Leuk om even binnen te kijken, maar van buiten is het eigenlijk het mooist.

Het landschap zelf heeft veel weg van een soort maanlandschap. Nog steeds erg dor en kaal, met af en toe wat palmbomen. Verder is er weinig groen te zien. Toch heeft het wat en genieten we met volle teugen van het rijden door dit landschap. Zoals mamsie zegt: “Het is mooi van lelijkheid”.

We reden van ksar (Berbers dorp) naar ksar naar ksar, om uiteindelijk bij Dadès Gorges aan te komen, oftewel: de Dadès Kloof & Dadès Vallei. Het landschap was meteen al mooi: verschillende tinten rood, ksour die tegen de heuvels zijn opgebouwd. Wauw. We gingen steeds hoger en hoger, met mega scherpe haarspeldbochten. Kicke! En dan dat uitzicht, wauwww.

Ze zijn hier fan van haarspeldbochten

De wegen waren tot nu toe erg goed, allemaal gloednieuw afsfalt. Ze zijn hier goed bezig met het opknappen van de wegen! Helaas bereikten we het punt waar ze nog bezig waren met asfalteren, het was dus nog niet helemaal af. Nou ja, helaas.. De mannen (en mama) hadden weer de tijd van hun leven 😛 .

Ook deze dag had papa weer het “goede” idee om een alternatieve route te nemen. “Is leuk joh, dan rijden we helemaal om de Dadès kloof heen, door het Atlasgebergte, richting de Todra kloof”. Uhmm oké.. Als jij het zegt.

Het begin was leuk, maar de weg werd steeds slechter en steeds smaller. We gingen nog steeds hoger en hoger. We reden in een onherbergzaam gebied, langs de bergwand en de afgrond was aardig steil. Leuk hoor, pap.. Dit pad was duidelijk bedoelt voor alleen 4×4 wagens. Komen wij daar aan met onze normale personenauto’s. Grind, kuilen, rotsblokken.. en dat alles nog steeds langs een steile bergwand! Gelukkig was er nog een vangrail, maar toen die ook ophield hebben vooral Wendy en Manuela doodsangsten uitgestaan (beetje last van hoogtevrees). Klamme handen, misselijk, natte kont, hartslag van 200. Fijn hoor, met de Haagies op stap. De Death Road in Bolivia is er niets bij, we moesten echt alles in zijn 1e versnelling rijden. Het uitzicht was dan wel weer prachtig mooi, de Grand Canyon van Marokko.

De Grand Canyon van Marokko

Hoe dieper we het Atlasgebergte in reden, hoe verlatener het werd. We waren al lang geen ksar meer tegen gekomen en af en toe kwamen we sporadisch een geitenherder tegen of, tot onze stomme verbazing, een verdwaalde toerist op de mountainbike. Hoe kan iemand in vredesnaam op zo’n pad fietsen? Iedereen keek heel erg verbaasd naar ons. Was het omdat ze amper toeristen zien, of omdat we daar met onze personenauto’s reden? Waarschijnlijk beiden.. We snappen nu ook waarom meerdere mensen in de dorpjes afkeurende gebaar maakten en een soort stop-gebaar. Ze probeerden ons gewoon te vertellen dat het niet zo slim is om deze weg, met deze auto’s, te vervolgen. Tsja, Haagies zijn eigenwijs hè.

Gelukkig was de enge weg wat breder geworden en kwamen we weer een beetje in de bewoonde wereld. We reden af en toe weer door een dorpje heen, met heel veel kinderen langs de weg. Sommige zwaaiden gezellig, anderen bedelden om eten en geld en er waren zelfs een paar kinderen die de auto van mama omsingelden en open wilden trekken. Gelukkig had ze die op slot. Brr.. beetje eng.

En dit was niet eens de meest enge/slechte weg.. Toen durfden we geen foto’s te nemen :-O

Het was ondertussen half zeven geworden en de zon was al langzaam aan het zakken. We zouden om zes uur bij het hotel zijn, maar dat gaan we dus niet redden.. Niet te hopen dat we straks in het pikke donker door de bergen moeten rijden. De mensen waren ook klaar met werken op het land en zaten allemaal op straat te chillen en te kletsen met elkaar. Hordes kinderen waren op straat aan het spelen en renden mee met de auto. Deze waren gelukkig wel gezellig! En na het dorpje.. ASFALT! We zijn nog NOOIT zo blij geweest met asfalt! Gassennn! Tot nu toe reden we namelijk alles nog in z’n tweede versnelling. We konden nu zowaar in z’n vier rijden, wow. Alleen even uitkijken voor de gaten in de weg, haha.

Uiteindelijk kwamen we pas om negen uur aan in het hotel (zijn precies 12 uur onderweg geweest, oepsie..) en waren we nog nét op het tijd voor het diner. Heel veel respect wel voor chauffeurs papa, mama en Roger die ons veilig beneden hebben gebracht! Wat een bikkels!

Dag 3 – Source Bleue de Mesci

Na een rumoerige nacht, met veel muziek uit de lokale discotheek, lallende mensen en om 6:00 ‘s ochtends toeristen die met hun koffers door de gang heen liepen, stapten we in de auto. Vandaag staat een ritje naar Erfoud op de planning. Gelukkig een kort ritje. Kunnen we op tijd bij het zwembad liggen. Of toch niet….??

Langs de kant van de weg staat mega veel politie te controleren. Bijna bij elk dorpje staat er wel een controlepost, met spijkermatten. We waren er al veel gepasseerd zonder problemen, helaas werd papa op een gegeven moment toch door de politie staande gehouden. Papsiemamsie waren voorbij een stopbord gereden, zonder te stoppen. De politieambtenaar zei dat de boete 400 dirham was (rond de 40 euro). Nadat papa gezegd had dat hij inderdaad fout zat, maar dat hij de weg aan het zoeken was en dus niet oplette, gaf de ambtenaar ‘m weer 200 terug. Toch wel lief 🙂 .

Stiekem een foto gemaakt toen die paapaa de boete kreeg 😛

Door naar Source Bleue de Mesci (de bron van de armen), bij Mescina. De bron zelf viel ietwat tegen, maar het uitzicht en de omgeving waren weer erg mooi. Er was een man die ons rondleidde, hij meldde dat vrouwen met iets meer omvang meer waard zijn dan magere vrouwen. ‘s Zomers geven die wat meer schaduw, het is dan nogal heet hier (50 graden). ‘s Winters geven ze weer meer warmte. Mama was erg trots dat ze de meeste kamelen waard was, haha.

Ook vertelde de gids dat de arme Berbers de Toewaregs hadden verjaagd en daar het dorp Mescina gesticht hebben. Mescina betekent dan ook arm. De gids vroeg ook of we nog oude mobieltjes hadden, die zijn daar namelijk erg veel waard. Vooral Samsungs, iPhones willen ze niet hebben (begrijpelijk..). Je kunt ze ruilen tegen mooie, grote zijden Berber-kleden. 

Deze zelfde man gaf ons wat thee in z’n winkeltje. Terwijl wij thee aan het drinken waren, liet hij zijn zijden en wollen kleden zien. Toen we naar de prijs vroegen van zo’n zijden kleed, zei hij “450 euro”. We begonnen hard te lachen. Oei, dat is wel prijzig. Hij vertelde ons dat het drie maanden handarbeid kost en dat het daarom zo duur is. We hadden geen kleed nodig, maar de favoriete sport van die paapaa is afdingen en dus begon hij met een bod van 75 euro. De man begon over de grond te rollen en te kreunen. Na een half uur waren ze er dan eindelijk over uit en had papa een mooi kleed voor mama gekocht. Tevens heeft papa voor een mooi prijsje zes originele Berber-sjaals geregeld die we om ons hoofd kunnen knopen. Daarna terug naar de auto met een lege portemonnee, maar wel wat mooie spullen rijker! Papa kan beter Spendy genoemd worden denk ik 😉 .

Op de foto met onze originele Berber-sjaals

Toen we bij de auto stonden kwam er een man op ons aflopen die vroeg of we trek hadden in echt Marokkaans eten. Natuurlijk! Altijd trek! Hij leidde ons naar een dakterras, met een prachtig uitzicht over de oude ksar van Mescina (inmiddels een ruïne geworden).

Als voorgerecht kregen we brood met Marokkaanse salade, het hoofdgerecht was kabdah. Een soort omelet met kruiden, kip, rozijnen en nog wat onbekende ingrediënten. Het is volgens de man zo Marokkaans dat wij Nederlanders dit niet na kunnen maken. En lekker dat het was! Mmmmm. We hebben onze buikjes rond gegeten. Het nagerecht was dadels. De man (Zaid) fluisterde in m’n vaders oor dat als een man drie dadels eet, hij geen viagra meer nodig heeft (ik moet er van m’n vader bij zeggen dat hij dat nu ook nog niet nodig heeft. Uhu..). De man bleef de hele maaltijd bij ons zitten en vertelde allerlei verhalen: over z’n vrouw, kinderen, studie en over de nieuwe koning. Deze is in juni dit jaar aangetreden en heeft al heel wat verbeteringen doorgevoerd. Hij vertelde ook dat de nieuwe koning de toeristen erg beschermd. Wij vertelden over de agressieve kinderen in het Atlasgebergte en hij was zichtbaar geschokt. “You should immediately call the police next time!”

Na het eten bood hij ons wat Berber whisky (oftewel muntthee) aan. Hij had laten vallen dat hij groot muziekliefhebber is, zingt en veel instrumenten bespeelt. We vroegen dus meteen om een privé concert en ja hoor.. even later zaten Zaid en z’n zwager gezellig wat liedjes te zingen en te spelen op de djembé en wat rare Marokkaanse castagnetten. Het bleek dat ze in een band zitten en regelmatig optreden in verschillende plaatsen in Marokko. Het was zo gezellig! En het klonk erg goed! Papa en Roger hebben ook nog hun djembé-talent laten horen.

Prive-concert tijdens het drinken van de Berber-whisky

Zaid liet de djembé aan Wendy zien en vertelde dat het drumvel gemaakt is van kamelenhuid. Ook was de stam van bewerkt hout. Super mooi! Wendy was verliefd en vroeg waar ze deze kon kopen. Eind van het liedje.. Spendy Wendy is terug naar het hotel gegaan mét grote, zware djembé (waar de twee mannen ook nog hun handtekening op hebben gezet) en de rest van de Haagies heeft veel te veel geld betaald voor een aantal cd’s. Wendy heeft de nummer 1 plaats qua geld uitgeven weer overgenomen van die paapaa!

Op de foto met Zaid en zijn zwager

Vlak voor het vertrek wilde Zaid dat we wat schreven in het gastenboek en zei: “Als je hier volgende keer wat langer bent, moet je hier terug komen, dan kan ik je een toer door de Sahara geven”. Eind van het liedje.. De Haagies trekken morgen op een kameel de Sahara in en zullen daar ook overnachten. We gaan dus de zonsondergang en zonsopgang in de woestijn meemaken. ZO’N ZIN IN!

Uiteindelijk waren we vier uur later dan gepland bij het hotel.. Maar wát een gave en gezellige dag!! Zo onverwachts, maar zo leuk!

Als een kind zo blij met de djembé

+Gerelateerd
+Info

Gepost op: 12/10/2017

Auteur: Wendy Lempers

Categorie: Afrika, Alle reisverhalen, Marokko

Tags: , , , , ,

+2 Reacties
  1. Marian says:

    Wat een spannend verhaal. Heb bijna zin in om de zelfde route te nemen (behalve die enge in de bergen) als wij ook gaan!! Nog veel plezier en we kijken uit naar nog meer spannende verhalen.

  2. jeanne says:

    Wat een schitterend verhaal. die Marokkaanse sjaals staan jullie goed hoor. En vreselijk die smalle wegen in de bergen !! maar gelukkig weer goed gegaan. Die djembe is schitterend en nu er op leren spelen natuurlijk. Zo te horen valt het mee met dat agressieve gezeur tot nu toe maar een keer gehad. Er wordt dus wel degelijk iets aan gedaan gelukkig. Nu ik ben benieuwd naar de kamelenrit in de Sahara. Spannend. Groetjes.

Laat een berichtje achter!